خانواده:Magnoliaceae
خاستگاه مگنولیا آسیای میانه و آمریکای مرکزی بوده است .نام این گیاه به افتخار پییر مانیول گیاهشناس فرانسوی بر آن نهاده شده است. این گونهها به صورت درخت یا بوته و در آب و هوای گرم میرویند.گلهای مگنولیا منفرد و بزرگ سفید-صورتی یا زرد روشن هستند. این گیاه معمولاً از سال دوم یا سوم پس از کاشت شروع به گلدهی میکند. دورهٔ گلدهی آن در اوایل بهار و به مدت یک تا سه ماه است. تکثیر در هر فصلی با کاشتن بذر در محیطی مساعد امکان پذیر است. شرایط نگهداری : این گیاه در خاکهای مرطوب و خنثی میروید و کاملا آفتاب دوست است.
درخت تبریزی یا قَلَمه یا سِپیدار
درختی است از راسته مالپیگیالس (Malpighiales)، خانواده بیدیان (Salicaceae) از سرده سپیدارها (Populus).
تبریزی درختی برگریز است که برگهایش پیش از ریزش رنگ طلائی روشن تا زرد به خود میگیرند. تبریزیها همچون بیدها دارای مجموعهریشههایی بسیار قوی و نفوذگر هستند بنابر این آنها را نبایستی نزدیک به ساختمانها و لولهها کاشت.
این درخت را می توان با انبوه فراوان در تبریز و اطراف آن دید .

کلاغَک یا سنبلک
(نام علمی : muscari)
نام خانواده :Liliaceae
نام جنسی از گیاهان از تیرهٔ سوسنیان راستهٔ سوسن که علفی است و دارای ریشهٔ پیازیشکل میباشد و متعلق به تک لپه ای ها است. گلهایش خوشهایشکل اند و در انتهای ساقه قرار دارند و دارای رنگ آبی مایل به بنفش با تلألو قرمز میباشند.
در حدود ۴۰ گونه از این گیاه شناخته شده که در مناطق مدیترانهای میرویند و در ایران نیز در کنار رودها یافت میشوند. این جنس در ایران ۷ گونه دارد که متعلق به زیر جنسهای Leopoldia، Bothryanthus و Pseudomusari میباشد. موسیر که در ایران آن را با ماست یادر ترشی هااستفاده می کنند همان Tassel hyacinth که در ایتالیا با نام Lampascioni شناخته میشود ونام گیاهشناسی آن Muscari comosum/Leopoldia comosum است
برخی از گونههای این گیاه به عنوان گل زینتی در باغچهها کشت میشوند. از بافتهای آن مادهای به نام موسکارین استخراج میکنند که به مقدار کم برای رفع اختلالات دستگاه گوارش و رحم به کار میرود.
بارهنگ
خانواده:Plantaginaceae
جنس:Plantago
بارهنگ گیاهی است پایا، ظاهراً بی کرک یا کمی کرکپوش با بن و ریشهای کوتاه است. ساقه آن به طول ۷۰-۱۰ سانتی متر، متعدد ایستاده یا خیزان، فاقد شیار، مساوی یا کمی بلندتر از برگها است. برگهای آن تماماً طوقهای، تخم مرغی پهن با ۹-۳ رگبرگ قوی و برجسته، کامل یا در حاشیه سینوسی، بی کرک یا کرکپوش، دارای دمبرگ نسبتاً بلند. گلها سبز متمایل به قهوهای، کوچک مجتمع در خوشههای دراز استوانهای. موسم گلدهی گیاه اردیبهشت تا شهریورماه است. دانههای این گیاه تیره رنگ، کوچک و تخم مرغی شکل و در میوهای پوستینه که به صورت کپسول تخم مرغی بوده و دارای ۲ خانه و محتوی ۸-۴ دانهاست قرار دارند. دانهها را از اواسط فصل بهار به بعد جمع آوری مینمایند.
ترکیبات شیمیایی
دانه بارهنگ دارای چربی، صمغ، موسیلاژ، ترکیبات گلوکزیدی است. خواص
درمانی بارهنگ به همراه قدومه و به دانه مخلوطی درست میکنند که به عنوان
نرم کننده سینه و برطرف کننده سرفه وخارشهای گلو مصرف سنتی دارد. خواص
درمانی ریشه، برگ و دانه این گیاه اثر نرم کننده دارد و از آنها به عنوان
تصفیه کننده خون، آرام کننده ناراحتیهای آسم مرطوب، اسهالهای ساده و ورم
مخاط دهان استفاده میشود. جوشاندهٌ دانه بارهنگ در رفع بیماریهای التهابی
کلیه و مثانه موثر است. اگر برگ تازه بارهنگ به مدت چند ساعت در آب جوشیده
قرار بگیرد، سپس قطعات آن بر روی زخمهای باز قرار گیرد، نه تنها زخمها
را از خطر آلودگی حفظ میکند، بلکه سرعت بهبود را باعث میشود. جوشاندهٌ
ریشه گیاه همراه با عسل، اگر به صورت غرغره مصرف شود، ورم حلق را از بین
میبرد. برگ تازه و له شدهٌ بارهنگ اگر در محل گزیدگی زنبور عسل و پشه مالش
داده شود درد را تسکین میدهد. میزان مصرف جوشانده ۵۰ تا ۱۰۰ گرم ریشه یا
برگ بارهنگ در یک لیتر آب به مقدار سه فنجان در روز مجاز است. این گیاه در
جاهای مختلفی می روید و انواع مختلفی دارد. معمولاً از دانههای این گیاه
استفاده میشود. از این گیاه برای ناراحتیهای تنفسی استفاده میشود و یکی
از گیاههای لعاب دار و دارای ماده سافورین است. دانههای آن را در آب خیس
میکنند. این گیاه عوارض جانبی ندارد. از برگ این گیاه به وفور استفاده
میشود و برگ آن خاصیت ضد عفونی کننده دارد و همچنین دانه این گیاه هم
خاصیت ضد عفونی کننده و خلط آوری خوبی برای دستگاه تنفسی دارد.
محل رویش گیاه
بارهنگ در منطقه وسیعی از دو قاره اروپا و آسیا و همچنین شمال آفریقا و آمریکای شمالی میروید. در ایران تقریباً در تمام نقاط میروید.

شاه تره
(Fumaria officinalis) گیاهی از تیره(خانواده) شاه ترگان(Fumariaceae)
،
علفی یکساله با ساقهای شکننده کوتاه و شاخه دار است. دارای گلهای
نامنظم و برگهای بریدهاست که چون با دست نرم کنند بوی دود میدهد. در طعم
او تلخی است. در ایران این گیاه اغلب در دامنه های زاگرس بخصوص در دشت های
اقلید یافت میشود.در گویش عام به شاطره نیز شناخته میشود.
خواص دارویی شاتره ( شاهتره )
خواص دارویی شاتره ( شاهتره )
شاخه های ظریف فراوان و برگ هایی با تقسیمات بسیار زیاد، باریک و کوچک دارد. گل های شاتره کوچک به رنگ سفید یا سفید مایل به گلی است که به صورت مجتمع و گل آذین خوشه قرار گرفته اند. میوه ها کوچک و کروی هستند. قسمت مورد استفاده ی شاتره تمام قسمت های هوایی آن می باشد.
گونه ی Officinalis این گیاه در ایران رویش ندارد و آن چه به نام شاتره در بازار ایران وجود دارد، مربوط به دو گونه ی Parvifelora fumaria و Fumaria villantii است.
تاریخچه
منبع جغرافیایی
ترکیبات مهم
مهم ترین این آلکالوئیدها شامل فومارین(پروتوپین)، فوماری لین و سیناکتین هستند. از دیگر ترکیبات شاتره می توان فلاوونوئیدها، اسیدهای گیاهی به ویژه اسید فوماریک و موسیلاژ را نام برد.

اثرات مهم
• صفرا آور: آلکالوئید پروتوپین موجود در شاتره می تواند در مواردی باعث کاهش صفرا گردد و به اصطلاح دارای اثر Amphicholeretic است.
• همچنین در مشکلات قلبی-عروقی مصرف می شود.
• در طب عوام از شاتره به عنوان ادرار آور، مسهل و جهت رفع مشکلات پوستی از جمله اگزما استفاده می شود. اثر اخیر را مربوط به وجود اسید فوماریک در آن می دانند.
اسید فوماریک امروزه به طریقه ی سنتزی تهیه و در بعضی از فرمولاسیون های پوستی نظیر داروهای پسوریازیس مصرف می شود.

فرآورده های گیاهی
تهیه ی چای:
می توان روزانه تا سه نوبت (صبح، ظهر و شب) این مقدار را تکرار کرد. جمعا می توان 6 تا 12 گرم گیاه خشک شده را که سه لیوان محصول صاف شده ایجاد می کند، در طول روز مصرف کرد.
عوارض جانبی
مصرف در بارداری و شیردهی
مهم ترین اثرات گزارش شده شاتره:
نکات قابل توجه:
2- توصیه می شود دم کرده ی شاتره را گرم مصرف کنید. چون ممکن است با سرد شدن، مواد موثر آن رسوب کنند.
3- در بسیاری از موارد دیده شده است که جهت کسب اثرات مذکور شاتره، از عرق شاتره ی موجود در بازار استفاده می کند.ولی عرق شاتره دارای مقدار بسیاری ناچیزی از اسانس است و مواد موثر اصلی در آن وجود ندارد. بنابراین عرق شاتره دارای خواص اصلی شاتره نیست.
4- برای مشکلات کبدی، صفراوی و پوستی باید از دم کرده ی آن استفاده کرد و در این موارد عرق شاتره بی تاثیر است.
پنیرک
نام علمی: Malva moschata

گیاهی است پایا به ارتفاع 60-20 سانتیمتر و پوشیده از كركهای دراز كه به حالت وحشی در جنگلها و اراضی بایر میروید.
به علاوه به منظور استفادههای درمانی كم و بیش پرورش مییابد. ریشه آن گوشتدار، سفید رنگ و ساقه آن راست و استوانهای كل است.
برگهای متناوب بزرگ، با دمبرگ دراز، شامل 5 تا 7 لوب دندانهدار و گلهایی به رنگی گلی مایل به بنفش با تزییناتی از خطوط تیره دارد. قسمت مورد استفاده آن، برگ، گل و حتی گیاه كامل است. در نواحی مختلف به تفاوت گونههای مجاور یا واریتههای ان نیز به مصارف درمانی میرسد.
در استعمال خارجی، ریشه و برگ له شده پنیرك، جهت رفع التهابهای سطح بدن، با قرار دادن بر روی عضو و همچنین برای رفع جوش صورت و دانههای جلدی بكار میرود. ضمناً درد و ناراحتیهای محل جوش و دانهها را تسكین میدهد.
از برگ این گیاه، لوسیونهای بهداشتی جهت تسكین تحریكات پوست صورت و تامین لطافت آن به صور مختلف ساخته میشود كه یكی از آنها، تهیه دمكردهای از یك مشت برگ در یك لیتر آبجوش است. (به مدت 10 دقیقه)
ختمی
جنس:Alcea

»
تبلیغات 



من منظورم فقط مگنولیا نبود.فقط جهت مثال عرض کردم.
ممنون که پیگیر هستید.
اتفاقا امروز برام سوال پیش اومد.
ما داریم روی طرح تحقیقاتی کار میکنیم که نیازه راجع به خواص آنتی باکتریا ل و درمانی گیاهان و درختان بدونیم.
مثلا من چند وقت پیش راجع به اینکه از تنه ی درخت مگنولیا آدامس با خاصیت درمانی درست کردند خوندم اما سوال اینجاست که کدام ترکیب شیمیایی تنه درخت این خاصیت رو ایجاد میکنه و روی چه نوع میکروارگانیسم ها اثر میگذارد؟
و خواصی از این دست در گیاهان.
شما میتونید کمکمون کنید؟
واییییی چقد خوشگل کردید وب تونو
سیستماتیک ما تا چند جلسه دیگه شروع میشه حتما استفاده میکنیم.
ممنون